ماللصین

"روز پنجم از ماه پنجم تقویم کشاورزی چین روز جشن اژدها است. مسابقات قایقرانی با قایق های درازی که جلوشون سر اژدها هست، مخصوصا تو جنوب چین که رودخونه های زیادی داره و معمولا سیل خیزه، برگزار می شه و مردم چین غذای خاصی به اسم دزون دزی می خورن...
این چیزا رو که به کارشناس بخش مون توضیح می دم با خودم فکر می کنم که فردا روز دیگه ای خواهد بود و شکوه و شلوغی این روز رو تو چین چند سال پیش به یادم می آرم...
اما در این روز که امسال (2007) مصادفه با 19 ژوئن، وقتی بیدار می شم و پنجره رو باز می کنم، مردم رو می بینم که سرگرم کارای روزانه شون هستن و سر و صدای ماشینا تو خیابون پیچیده. تو یخچال مون هم خبری از دزون دزی نیست..."

این گزارش تو وبلاگ لاله همکار بخشمونه که چند روز پیش از روز جشن اژدها به مناسبت ازدواجش با همسرش تو یه رستوران از همکاراش پذیرایی کرد. یه نوع دزون دزی که اون هم از برنج درست می شه و بنا به هر منطقه چین انواع مختلف داره، سر میزها بود.
مثل زولبیا و بامیه که یه زمانی به خاطر قند بالاش خوراکی تکمیلی روزه دارها تو ماه رمضون بود، اما حالا می شه تقریبا در هر وقتی از سال پیداش کرد، این جور خوراکی های چینی مخصوص جشن رو هم می شه هر وقتی از فروشگاه تهیه کرد.

خانم مسنی که معلم زبان فارسی لاله بوده، سر میز ما نشسته بود و افسانه پشت دزون دزی رو این طور تعریف کرد که در زمان های قدیم وقتی یه شاعر میهنی چین خودش رو تو رودخونه غرق می کنه مردم دزون دزی تو رودخونه پرت می کنن تا ماهیا جسد شاعرشون رو نخورن.
این افسانه کمی شبیه داستان نان و شراب شام آخر عیسا است. این نان گوشت من و این شراب خون من است...

مهر باد!